2014! Waarschijnlijk is dit het laatste bericht voor dit jaar. Natuurlijk weet ik dat ik niet meer zo enorm veel post op dit blog. En dat vind ik zelf ook jammer, maar tijd ontbreekt.

Er zijn daarentegen wel degelijk een aantal dingen die mij bezig houden. Dingen die voor mij de wereld even stil doen staan. De meest aangrijpende zaken dit jaar voor mij, hierbij op een rijtje.

We hadden enige tijd geleden de MH17 ramp. En ik moet zeggen, ik moet daar nog vaak aan denken. Ik vond het belangrijk om stil te staan bij de slachtoffers en de families. En daar heb ik best wat aandacht aan besteed. Achter de vele namen, ken ik inmiddels ook de gezichten en hun verhaal. En dat is fijn. Dat is fijn om het persoonlijker te maken. Althans voor mij.

En niet alleen het verhaal achter de Nederlandse slachtoffers. Maar wat te denken van de verhalen van het personeel van Malaysia Airlines. Ik heb vele verhalen gelezen, maar deze (als dierenliefhebber) bleef mij extra bij: die over Angeline Premila Rajandaran. Een stewardess op vlucht MH17. Haar laatste berichtje vóór de vlucht was ‘pas goed op mijn hondje’…. En daarna was het stil… Ik kan nog voldoende van deze verhalen vertellen, maar stuk voor stuk komen ze HARD binnen.

Angeline_Premila_Rajandaran_2408_500_719_100

Rest in peace Angeline Premila Rajandaran.

Klik op foto voor groter view.

Hetgeen zoveel indruk op mij gemaakt heeft is de fotoreportage van  Ilvy Njiokiktjien voor de The New York Times. Zij kon zonder woorden uitdrukken wat wij allemaal voelden. Sluit je ogen en denk even na hoe het is om je ’s ochtends klaar te moeten maken voor je vakantiereis per vliegtuig! Als je nadenkt over het feit dat een gezin ’s ochtends in alle stress nog op moest staan, moest ontbijten, alle overige spullen moest inpakken voor de vakantie om zo spoedig mogelijk in de auto te zitten richting Schiphol… dan is deze foto van een ‘verlaten bed’ het beste voorbeeld…dat doet pijn… Deze mensen zijn inderdaad vertrokken naar hun vakantiebestemming…Maar… ze zijn niet meer teruggekeerd naar huis…

slaapkamermira

Rest in peace Mira Kooijmans.

Klik op foto voor groter view.

Daarna heeft het overlijden van mijn tante behoorlijk wat indruk op mij gemaakt. Mijn tante en mijn oom hebben altijd veel aandacht aan ons besteed. Zij waren er toen we iets nieuws begonnen in het leven en bleven ook aandacht besteden aan die nieuwe stappen in het leven. En dat blijft mij bij.

En toen….,toen kwam de ‘pre-kerst-periode’. Ik bedacht mij dat het nu afgelopen zou zijn met de lieve verjaardagskaarten en de kerstkaarten in de maand december. Maar tot mijn grote verbazing kregen we een geweldige kaart van de mijn oom, de man van mijn tante!

Wat een power! Ik heb zo veel respect voor hem dat hij dit toch nog heeft kunnen opbrengen. Echt heel knap. En niet zomaar een simpel kaartje met een naam, nee echt een kaart met een persoonlijke tekst. Wow…ja daar kan ik niets anders over zeggen dan ‘wow’.

3f4fb3457f5b1d1455d67f29fb614ccc

Rest in peace Margriet van Lonkhuijzen-Brands.

Klik op foto voor groter view.

Ook mijn neef in Ierland, de zoon van mijn overleden tante, doet het echt heel goed. Knap hoor! Zijn moeder was alles voor hem, maar hij is er zo sterk in en kan er zoveel kracht uit putten. Ik vind dat echt heel knap!

Ik mis mijn tante. Uiteraard voor mijn oom, neef en nicht! Maar ook voor mijn moeder en haar zussen. Maar ook wij, als ‘aanhang (zoals ik dat dan in bescheidenheid wil noemen)’ missen haar!

Toen kwam er ineens een verhaal op mijn pad op Facebook via mijn neef uit Ierland over een incident op 15 November 2014. Een ‘incident’, een ‘incident’…ja, zo vat je het in eerste instantie op. Maar het bleek meer dan een ‘incident’. Ik ben er zelf kapot van geweest… Het leven van de jonge Tuğçe Albayrak was binnen een paar minuten bepaald. Ze heeft daarna, in nabijheid van haar familie nog gevochten voor een waardig bestaan! Maar dat mocht niet baten. Je wilt eigenlijk niet weten wat het verhaal is. Het is een verhaal wat wij ons niet voor kunnen stellen. Maar een verhaal hetgeen wel degelijk dagelijks gebeurt in onze wereld… helaas!

Tuğçe is een mooie jonge vrouw van 22 jaar die in de vroege uurtjes van 15 november 2015 samen met wat vrienden, na het stappen, nog een versnapering ging halen bij McDonalds.

10676157_1508244552797233_1387591061924681872_n

Rest in peace Tuğçe Albayrak. 

Klik op foto voor groter view.

Ze hoorde geschreeuw vanuit de toiletten en liep er naar toe. Twee meiden werden lastig gevallen door jongens. Tuğçe zei er iets van en de mannen vertrokken. Dan denk je ‘eind goed, al goed’ en dus ‘al heel stoer dat ze dat gedaan heeft’. Helaas hield het verhaal hier niet op…

Tuğçe en haar vrienden hadden hun maaltijd genuttigd en verlieten de McDonalds, richting hun auto. Helaas was een van de jongens die eerder in de toiletten de meisjes lastig viel zo enorm opgefokt geraakt (weliswaar onder invloed van iets), dat hij inmiddels ruzie zocht met iedereen die op zijn pad verscheen.

Op het moment dat Tuğçe met haar vrienden bij hun auto is aangekomen, worden ze benaderd door de jonge man met als gevolg dat hij uit z’n slof schiet en Tuğçe een harde duw geeft. Ze valt met haar hoofd op straat.

Tuğçe heeft een tijd in het ziekenhuis gevochten voor haar herstel, met aan haar zijde haar familie. De wereld kon toekijken en hoopten op een moment van ontwaken uit haar coma.

Het mocht niet zo zijn… op 28 november, HAAR 23STE VERJAARDAG, hebben de ouders van Tuğçe het vreselijk moeilijke besluit moeten nemen om haar te laten gaan…

Ik ben stil… wat vreselijk moeilijk moet dit geweest zijn voor de familie van Tuğçe…

Nog steeds volg ik de Facebook pagina ‘Tuğçe zeigte Zivilcourage, zeigen wir Ihr unseren Respekt’. En ik denk dat ik dit nog heel lang blijf doen. De familie van Tuğçe is zo positief. Zij uiten geen rancune tegenover de schuldige van dit alles. Zij richten zich op de positieve punten. Zo komen zij met een verhaal over Tuğçe en haar vriendinnen  nog vóór kerst 2013. En een verhaal over Pascha, de hond van Tuğçe. Zoveel positieve berichten.

Ik kan niets anders zeggen dan ‘petje af’ voor al deze kanjers! Zij moeten allemaal iemand missen in dit leven. Eigenlijk allemaal op een onrechtvaardige manier, maar ze hebben wel de kracht om verder te gaan. Om de nalatenschap van degene die overleden is voort te zetten. Dank jullie wel daarvoor!

Voor velen hoop ik dat het jaar 2015 vele mooie hoopvolle momenten mag brengen! Iedereen verdient dit!!!

Lieve mensen, een mooie jaarwisseling! Tot in 2015!

 

 

Advertenties