2015…een nieuw begin…of toch niet?

En dan is het ineens al weer 7 januari 2015! Tijd voor een nieuw begin van ‘Blog-2015’… Althans, dat dacht ik op dat moment! Terwijl de tv zachtjes op de achtergrond aanstaat, zit ik te typen. Mijn aandacht valt op het ingelaste nieuws… ‘Doden bij een aanslag op Charlie Hebdo in Parijs’. Och, daar gaan we weer! Je valt van het ene geweldsdelict in het andere. Zo lijkt het.

Mijn goede voornemen om een optimistisch bericht te schrijven, is in één klap weg. Daar gaan al m’n goede voornemens.

We zijn nu al weer een aantal dagen verder en het nieuws heeft zich behoorlijk ontwikkeld. Uitlopend op een gijzeling, nog meer doden, het uitschakelen van de terroristen en met als hoogtepunt de mars door Parijs. Ik spreek bewust over een ‘mars’ en niet over een demonstratie. Het was een tocht door de straten van Parijs voor iedereen die óf zijn/ haar medeleven wilde tonen voor de omgekomen slachtoffers, óf voor degenen die duidelijk wilden maken klaar te zijn met alle terroristische aanslagen in de wereld óf mensen die willen opkomen voor de vrijheid van meningsuiting, óf gelovigen die niet langer pikken dat er door terroristen gehandeld wordt uit de naam van het voor hen zo belangrijke geloof. Al met al was het een opkomst van mensen uit verschillende culturen, met verschillende achtergronden, met diverse geloven. Wat is er mooier dan dat? Het leek wel even vrede op aarde! Gisteren was iedereen even ‘je suis Charlie’… Ook al ben je het niet eens met de Charlie Hebdo uitlatingen. We ZIJN gewoon heel even ‘Charlie’.

Dat is natuurlijk niet zo…helaas… Heel eerlijk gezegd ben ik ook zeker geen Charlie. Ik geef mijn mening weliswaar, maar houd ook vaak wijselijk mijn mond. Je wilt geen ‘onenigheid’ veroorzaken, je wilt geen ‘ruzie’. Iemand zei op Twitter als respons op het ‘je suis Charlie’ verhaal; ‘je bent geen Charlie, anders had je nu niet meer geleefd’. Harde woorden, maar wel terecht.

Maar ach, laat iedereen hier op zijn of haar eigen manier mee omgaan. Miljoenen mensen maken deze dagen een ‘statement’ door mee te gaan in een mars, anderen huilen na een toepasselijk lied openlijk op de radio. Weer anderen uiten hun frustraties via kritische videoboodschappen. Laat ons allemaal toch. We denken ook zeker aan alle andere brandhaarden in de wereld, maar dit kwam nu even heel dichtbij. Wij voelen dan als mens de behoefte actie te ondernemen. En dat is ook goed. Het zou een heel ander verhaal worden als niemand zou reageren op de aanslagen van 7 t/m 9 januari.

Zodra je sociale media volgt over alle ontwikkelingen, is er geen stoppen meer aan. Vandaag, een aantal dagen na de aanslagen, merk je dat mensen al weer in een soort ‘defense-houding’ komen. Ineens vliegen de foto’s van verbrandde Nigerianen je om de oren met de vraag ‘waarom wordt hier geen mars/ demonstratie voor gehouden?’. Allereerst, de meest makkelijke reden…. deze foto’s zijn van een verschrikkelijke ramp, namelijk het ontploffen van een olietank in het jaar 2009 in Congo.  En dat is wel degelijk weergegeven op het nieuws. Het lijkt of deze mensen nu pas het LEF (even sarren: L=liberté, E=égalite, F=fraternité…sorry, kon het niet laten…) hebben om hun mond open te doen en dan berusten ze ook nog op verkeerde informatie….pfff… Over ‘hypocriet’ gesproken…

Zoals al zichtbaar was tijdens de mars in Parijs, werd er TEGEN diverse terroristische aanslagen in de wereld ‘gelopen’. Althans, ik heb voldoende borden voorbij zien komen. En wees eerlijk, ze hebben alle recht. Ook de gruweldaden in Syrië zijn terroristische daden, neem Kobani. Dus al met al, iedereen die TEGEN terrorisme is, heeft een stem uitgebracht gisteren, de dagen daarvoor en tijdens de komende marsen/ demonstraties.

Laat alsjeblieft voor even de moslims, joden en christenen zij aan zij lopen in een mars door de straten van Parijs. Laten we ons in ieder geval heel even verbonden voelen met elkaar!

Tot het moment dat iedereen de eerste schrik weer te boven is en er misschien weer verdeeldheid ontstaat. Hetgeen ik natuurlijk niet hoop. Deze saamhorigheid na de aanslagen is toch zo vele malen beter dan de mensen die nu niets van zich laten horen! DAT is pas eng; alles gewoon aan je voorbij laten gaan…ja, dat vind ik beangstigend. Dus laten we allemaal, al is het maar voor even, ‘Charlie’ zijn alsjeblieft!

10903703_1537981246478821_193162898_n

Bron: Tattoomuseum/Instagram

Och, wat had ik mij voorgenomen nog een positieve wending te geven aan dit blog-verhaal… Maar wat wil je, het staat op zichzelf! Ik zal hier na, zeer spoedig een blog wijden aan zaken zoals eten, uitjes, de tuin…de normale dagelijkse dingen in het leven… zaken die ver weg staan van wat er gebeurt in de wereld…

 

Advertenties

Één reactie Voeg uw reactie toe

  1. joke schreef:

    Wat een week daar sta je wel stil bij wat er allemaal kan gebeuren ,mooi verhaal iedereen leefde mee .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s