Waarom Moederdag niet alleen maar leuk is…

Gisteren was het Moederdag. Voor vele moeders onder ons een heerlijke dag; waar de kleintjes hun zelfgemaakte kunstwerkjes mogen presenteren, de ietwat oudere kids samen met paps een ontbijtje voor mama op bed mogen serveren en de nog ouderen niet meer weten wat ze dit jaar nog kunnen kopen voor hun moeder.

Ik vind Moederdag tegenwoordig niet meer zo leuk. Daar ben ik heel eerlijk in. Ik huil op Moederdag. Heel simpel… Niet dat een ander daar ook maar iets van mee hoeft te krijgen hoor en medelijden wil ik al helemaal niet. Bah…nee alsjeblieft niet!

Ik ben heel dankbaar dat ik mijn moeder nog bij mij heb , maar ik krijg wel een brok in mijn keel als ik haar zoals gisteren zie zitten. Een vrouw van bijna 77 jaar, een welbewogen leven, getroffen door een hersenbloeding en niet meer volledig in dit levend staande. Het doet mij pijn om mijn moeder zo te zien. De eens zo krachtige vrouw (omdat ze ook wel moest, aangezien mijn vader al vrij vlot in hun relatie geconfronteerd werd met die vreselijk slopende ziekte MS en dus afhankelijk werd van de steun en hulp van mijn moeder… alleen mijn moeder), zit daar nu als een ‘mensje’. Een oude vrouw, met handen als een bejaard persoon, een blouse die half in en half uit haar broek hangt, niet snappend wat de rest om haar heen zegt en steeds die vragende blik in haar ogen heeft. Dat doet pijn.

Die beelden knallen er extra in als je gezellig met je lieve schoonmoeder in de keuken staat om de laatste voorbereidingen te treffen voor de BBQ en samen praat en lacht en ineens naar buiten kijkt en je eigen moeder daar zo ziet zitten… De eens zo krachtige vrouw met aandacht voor haar uiterlijk (mooie kapsels, piekfijne mantelpakjes, de lippen gestift, hoge hakken…), is nu een ‘hoopje mens’… Dat doet af en toe pijn!

Iedereen dacht na het overlijden van mijn vader dat ze zou instorten omdat ze 24 uur per dag voor mijn vader gezorgd had (thuiszorg kwam er bij ons niet in!): jaar in, jaar uit… Wat zou ze ervaren op het moment dat haar eigen man zou wegvallen? Natuurlijk was ik daar ook wel bang voor, maar het tegendeel was waar! Ze bleek ook nu nog sterk te zijn! Ze reed op haar 72ste nog prima rond in haar Kangoo (nog steeds in de aangepaste auto waarin ze mijn vader in zijn rolstoel al die jaren had kunnen vervoeren). Zelfs naar het buitenland, waar we op dat moment woonden of om 2 dagen naar het voor haar ‘verre noorden’ te rijden om te komen schoonmaken in een huis wat wij huurden en schoon opgeleverd moest worden.

Dat is niet meer, al een aantal jaar niet meer… De thuiszorg die vroeger buiten de deur werd gehouden omdat moeders ZELF de zorg voor papa op zich nam, is tegenwoordig wel aanwezig in haar leven. En hoewel ze zelf prima functioneert in haar eigen huisje, ben ik blij met het bestaan van ‘THUISZORG’. Ze hoeven op dit moment niet veel voor haar te doen, maar komen wel 2 keer per week langs om te kijken of alles goed gaat. Op momenten dat het wel nodig is (en dat is inmiddels al een heel aantal keren extra geworden sedert haar beroerte), zijn ze er dag en nacht. En dat geeft mij als dochter ook een heel fijn gevoel. Ik woon een eindje uit de buurt en dan is het fijn dat ik gewoon nog ’s avonds laat bijvoorbeeld kan bellen om te vragen hoe het gaat.

Nogmaals, ik ben dankbaar dat ik zo als gisteren mijn eigen moeder ook een (hopelijk) leuke ‘Moederdag’ kan geven, maar je snapt denk ik mijn pijn als ik naar haar kijk…naar mijn moeder.

Ik zie je al denken… “ben je zelf geen moeder dan?”. Ik merk dat dit toch kennelijk nog altijd een soort ‘taboeonderwerp’ is in onze samenleving. Kennelijk gaat het ongemerkt, maar mensen vragen na een ‘bepaalde leeftijd’ niet meer of je nadenkt over een gezin. Ik ben ook eerlijk dat ik niet veel praat over dit onderwerp, maar dat neemt natuurlijk niet weg dat ik hier wel een mening over heb.

SAMSUNG CSC
Mendel&Merel

Sedert 12 jaar staat er in onze tuin een monumentje voor ons kindje dat nooit deze wereld heeft mogen ervaren. Dit monumentje verhuist mee van huis naar huis en wordt als eerste neergezet zodra wij een huis betrekken. Dat is mijn stukje pijn en verdriet. Iets wat ook niet verdwijnt en ik denk ook altijd zal blijven bestaan.

We praten er niet veel over. Andere mensen hoor je er ook niet veel over praten. Het is en blijft een taboe. Bij vele religies is het een gruweldaad. Men denkt dat je ervoor wordt bestraft in het latere leven. En weet je… heel eerlijk?!? Ik ben wel christelijk opgevoed, maar ben niet van de ‘zware kant’ (om het maar zo te noemen), maar ook ik geloof hier enigszins in. Als dat ‘staffen’ niet vanuit een God komt, dan komt het wel vanuit ons eigen ‘schuldgevoel’.

Want ja, inderdaad, wij hebben ons kindje laten weghalen. En ja, dat is de meest vreselijke beslissing geweest die ik ooit in mijn leven heb genomen. En ja, ik heb nog iedere dag berouw, pijn en verdriet. En ja, ik zou ook graag aan een ander verkondigen dit niet te doen. Ik voel me namelijk nog iedere dag die ‘moordenaar’. Iemand die heeft beslist over het leven van een klein onschuldig levend wezentje…

Ik heb in het begin wel geprobeerd om er over te praten, maar merkte dat ik op veel onbegrip stuitte. En weet je wat het rare was? Mensen deden niet moeilijk over het feit ‘abortus ‘, mensen twijfelde eerder aan het feit of ik überhaupt wel zwanger was geweest omdat ze zelf bijvoorbeeld iets anders hadden mee gemaakt. Dat deed pijn. De echo pak ik er niet bij op dit soort momenten om het te bewijzen. Want waarom moet ik zoiets bewijzen? Het is voor mij ook een dieptepunt in mijn leven , niet iets om te hoeven bewijzen. De dag in januari, dat we de auto in een zijstraat van de Sarphatistraat A’dam(waaraan de kliniek gesitueerd is) parkeerde, zat er een kat in de vensterbank voor het raam en keek naar ons. Geloof mij… zo’n dag vergeet je nooit meer…

Ieder jaar in januari nam manlief een bosje bloemen voor mij mee. Op de dag dat het kindje ‘verwijderd’ is van de veiligheid van zijn ‘moeder’. Op de dag dat zijn ‘moeder’ hem verloochende, hem ‘afstond’. Bahhh…. Dit is eigenlijk de eerste keer dat ik het zo opschrijf en ik ben eerlijk…ik walg er zelf van. Ik denk dan ook dat ik nooit in mijn leven voldoende ‘het spijt mij zo’ kan zeggen.

Ik sprak net over ‘bestraffen’ voor hetgeen je doet in je leven. Dit heb ik dus echt zo gevoeld. Ik ben na vele jaren van niet ‘durven’ (bang dat het een ‘vervanging’ zou worden, bang dat het niet goed zou gaan) weer zwanger geraakt en ben dit kindje door een miskraam kwijt geraakt.

Het stomme is dat ik mijzelf dit aanreken. Ik zie het als een ‘straf’ voor hetgeen ik ons eerste kindje heb aangedaan. Terwijl ik feitelijk dondersgoed weet dat de periode waarin ik toen zwanger was tot nu toe de meest heftige uit mijn leven was. Kort daarna ben ik ook in een burn-out beland. Maar ook dit heeft enorme impact. Meer dan ik zou verwachten. Het lijkt zo’n straf; je bent jezelf zo bewust van de enorme misser in je leven door het leventje van een ander te beëindigen en boet daar iedere dag voor. En vervolgens krijg je een nieuwe kans, maar deze wordt beëindigt door de situatie waarin je op dat moment zit.

Van ons eerste kindje koester ik de echo-foto nog steeds. Evenals het monumentje, dat inmiddels voor twee kindjes staat, namelijk voor Mendel en Merel. Onze twee mini-mensjes in wording die het niet mochten redden tot een volwaardig leven op deze wereld.

Het lieve en mooie is dat toen mijn beste vriendinnetje zwanger was en ging bevallen van haar zoon zij eerlijk gezegd heeft de naam ‘Mendel’ zo mooi te vinden en mij heeft gevraagd of ik het erg vond als zij deze naam zou gebruiken voor haar zoon. Ik heb haar kunnen zeggen dat deze naam (toen nog…destijds…nog steeds in de hoop ooit nog een kindje te mogen krijgen….) mij wel heel erg dierbaar was en ik er moeilijk afstand van kon doen. Zij begreep dit volledig en nu heeft haar zoon zo’n ontzettend mooie naam gekregen. Een naam die voor mij inmiddels ook bijzonder dierbaar is! Ik denk alleen zelf dat ik een nieuwgeborene nooit meer de naam Mendel zou geven; deze naam is echt en alleen maar voor mijn eerste.

Mijn twee kanjers zijn niet op deze wereld, maar leven in mijn gedachten zo ontzettend om en met mij heen/ mee. Maar het maakt Moederdag voor mij tot een dag zonder de aanwezigheid van deze kindjes en….inmiddels ook tot een dag zonder de volledige aanwezigheid van mijn eigen moeder…

Dat alles maakt Moederdag toch een ietwat minder vrolijke dag…

 

Advertenties

4 reacties Voeg uw reactie toe

  1. ma de vries. schreef:

    hallo wat een lief en mooi verhaal .Lees dingen die mijn heel bekend voorkomen.En ook mee gemaakt heb .Oud worden is mooi maar ook soms moeilijk.Veel liefs xxx(maar Moederdag 2016 was heel gezellig me elkaar) xxx

    1. homecookingbytm schreef:

      Dank u wel! Heel lief!!! xxx

  2. Carmen Alblas schreef:

    Wow, wat een heftig verhaal! Sterkte met alles!

  3. homecookingbytm schreef:

    Dank je Carmen! Lief van je!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s